Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
10   KWIETNIA   2020 r.
Św. Fulberta, biskupa
Św. Michała de Sanctis
Św. Fulberta, biskupa
Św. Michała de Sanctis
Wielki Piątek
Imieniny obchodzą:
Makary, Michał
 
Polonia Christiana nr 4       Prawda, dobro, piękno
Guido Giorgini

Bajka bramą Raju

Bajka bramą Raju

Gatunek literacki przeznaczony dla dzieci czy też pozostałość epoki, w której ludzkość nie przeszła jeszcze do wieku dorosłego? Przed odrzuceniem bajek powstrzymuje nas… sama Ewangelia, przypominając, że bez dziecięcej niewinności nie można wejść do Królestwa Niebieskiego.

Prawdziwa bajka nie jest zarezerwowana dla dzieci czy niedojrzałych ludów. Z punktu widzenia treści bajka stanowi wyraz ludowej mądrości; z punktu widzenia formy przechowuje pamięć społeczną i tradycję, przekazując je z pokolenia na pokolenie; z pedagogicznego punktu widzenia bajka kształtuje osobowość, ćwicząc wyobraźnię, świadomość niewidzialnego, otwarcie się na cudowność i dążenie ku temu, co wzniosłe.
Bajka przede wszystkim „krzepi” ducha, ponieważ opowiada o zdarzeniach wymyślonych, ale nie irracjonalnych, pozwalając w ten sposób napić się ze źródła mądrości, odzyskać pamięć o początkach, wrócić do korzeni, odbudować tradycyjny obraz człowieka i społeczeństwa.
Bajki wydobywają aspekty i znaczenia, które są ukryte w szarości i prozie codziennego życia. Przywołują wartości pierwotne, a więc odwieczne i najważniejsze, oświetlając rzeczy z wyższej perspektywy i docierając do ich głębokiego znaczenia: świat duchowy i moralny staje się w bajkach bardziej widoczny i realny niż rzeczywistość fizyczna.
Bajka podpowiada rozwiązanie tajemnic rzeczywistości i zagadek życia. Otwiera wewnętrzne oko i ucho człowieka, używając języka symboli, które pozwalają wyjaśnić świat widzialny przy pomocy tego, co niewidzialne. Pomaga więc usłyszeć melodię Nieba w chaosie ziemskiego hałasu, odnaleźć złotą nić łączącą wydarzenia historii, uchwycić niezwykłość kryjącą się za szarą codziennością, rzeczywistość za pozorami, porządek za chaosem, znaczenie za niezrozumiałym, wieczność za przemijaniem, absolutne za względnym, sacrum za profanum, nadnaturalne za naturalnym.
W ten sposób, bajka przygotowuje dziecko do kontemplacji, ćwiczy je w odczuwaniu transcendencji, które polega na dostrzeganiu tajemniczego sensu za zwodniczym banałem i pozorami. Bajka daje i uczy poczucia wolności, cudowności: sens, jak mówił Platon, polega na tym, że tkwi u korzeni poznania i działania, kształtowania i dojrzewania.
Zatem bajka odkrywa i przypomina znaczenie i pierwotny plan stworzenia, ukazując jego ukryte drogi, potencjalne czy zapomniane z powodu grzechu pierworodnego aspekty oraz utrzymując żywą pamięć i nostalgię za ogrodem Eden, a także ucząc drogi powrotnej.


 

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie  
 
 
 
 
 
 
drukuj