Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
03   LIPCA   2020 r.
Św. Tomasza Apostoła
Św. Leona III, papieża
Św. Tomasza Apostoła
Św. Leona III, papieża
Pierwszy Piątek
Imieniny obchodzą:
Tomasz, Anatol, Jacek
 
Polonia Christiana nr 53       PRAWDA, DOBRO, PIĘKNO
Stanisław Stabryła

Dwa Rzymy, dwa światy

Dwa Rzymy, dwa światy

Polacy znają Sienkiewicza głównie z Trylogii, reszta świata jednak kojarzy go przede wszystkim z Quo vadis – dziełem nieporównanie ważniejszym dla sprawy budowania i obrony cywilizacji chrześcijańskiej.

 


Quo vadis Henryka Sienkiewicza przynosi szeroki, panoramiczny obraz Rzymu czasów Nerona. Tłem, a zarazem głównym tematem powieści z roku 1896 jest prześladowanie Kościoła chrześcijańskiego w Rzymie za rządów Nerona.


Warto zauważyć, że najbardziej wiarygodne i chronologicznie najbliższe tamtych czasów źródła historyczne są stosunkowo skąpe i w istocie nie pozwalają na pełną rekonstrukcję okresu panowania Nerona. Są to dzieła dwóch historyków II wieku: Tacyta i Swetoniusza, jak również informacje zawarte w wyciągu z Historii rzymskiej Kasjusza Diona (księgi LXI–LIII) oraz nieliczne wzmianki w Dziejach Apostolskich i Listach Apostolskich.


Spośród najwcześniejszych przekazów historycznych relacjonujących zdarzenia z czasu rządów cesarza Nerona szczególne znaczenie ma rozdział 44 z XV księgi Tacyta Annales, z którego dowiadujemy się, że pożar, który w ciągu dziewięciu dni od 19 lipca 64 roku strawił znaczną część Rzymu, został według szerzącej się pogłoski nakazany przez władze (przypuszczalnie przez samego cesarza). W relacji Tacyta nie można wprawdzie znaleźć odpowiedzi na pytanie, czy Neron był istotnie odpowiedzialny za katastrofalny pożar stolicy, tkwi tam jednak w miarę obszerna informacja o pierwszych w Rzymie na tak wielką skalę prześladowaniach chrześcijan. Historyk, opisując wyrafinowane tortury, jakim poddawano chrześcijan, nie ukrywa swej niechęci do nich (a nawet odrazy i pogardy), jednak na koniec wyraża potępiający sąd o okrucieństwie samego Nerona.


Inny historyk II stulecia, Swetoniusz zamieścił w biografii cesarza Klaudiusza zwięzłą wzmiankę o wypędzeniu przez tegoż cesarza Żydów z Rzymu. Według niektórych interpretacji edykt ten (z roku 49 lub 50) objął również Żydów nawróconych na chrześcijaństwo, których władze rzymskie jeszcze nie odróżniały od innych grup społeczności żydowskiej. Edykt Klaudiusza został odwołany na początku panowania Nerona (potwierdza to list świętego Pawła do Rzymian).

 

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj
 
 
 

KOMENTARZE
 
Nick *:
 
Twoja opinia *:
 
wyślij opinie