Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
03   KWIETNIA   2020 r.
Św. Ryszarda, biskupa
Św. Sykstusa, papieża
Św. Ryszarda, biskupa
Św. Sykstusa, papieża

Pierwszy Piątek
Imieniny obchodzą:
Jakub, Pankracy
 
Polonia Christiana nr 53       ŚWIAT
Bogdan Dobosz

Francuska prawica

Francuska prawica

Opis politycznej prawicy we Francji należałoby opatrzyć uwagą, że żadna z partii odwołujących się do tego terminu nie ma wiele wspólnego z klasyczną prawicą legitymistyczną. Republika, odseparowana w roku 1905 od Kościoła, wyemancypowana po wojnie przez lewicę, dla której początek prawdziwej historii kraju zaczyna się w roku 1789, a współcześnie dodatkowo obdzierana z podstawowych wartości przez generację rewolucjonistów roku 1968, nie stanowi odpowiedniej przestrzeni dla działań prawicy. Można mówić o kilku jej rodzajach, z tym, że prawdziwa prawica – kontrrewolucyjna – praktycznie już na scenie politycznej nie istnieje.


 

Jak się nie ma, co się lubi, to się podobno lubi, co się ma. Prawicą nazywa się obecnie we Francji partię Republikanie (dawniej: RPR, UMP). Miano takie odnosi się też czasami do słabnącego i coraz bardziej lewicującego centrum (MoDem i UDI). Obydwa te nurty mają jednak trochę inne korzenie. Republikanie przyznają się do gaullizmu (dalekie echa bonapartyzmu), a centrum (giscardyzm) można utożsamiać historycznie z rewolucją lipcową 1830 roku. Trzeci nurt prawicy – określany niezbyt słusznie mianem „prawicy skrajnej” – to Front Narodowy. Wspólnym mianownikiem wszystkich tych partii jest jednak daleko posunięty etatyzm, umacnianie państwa, a w przypadku FN – także walka o tożsamość narodową społeczeństwa poddanego próbie wielokulturowości.


Partia Republikanie nawiązuje do gaullizmu. Czym zaś jest współcześnie gaullizm, właściwie nie wiadomo. Można wymienić kilka ogólnych haseł dotyczących etatyzmu, suwerenności kraju, polityki obronnej czy zagranicznej. Od lewicy ten nurt odróżnia się na przykład krytyką biurokracji czy działaniami na rzecz bezpieczeństwa wewnętrznego (więcej pieniędzy na policję). W gospodarce od czasu ideologicznego zwrotu socjalistycznego prezydenta Mitteranda, który porzucił zakusy nacjonalizacji, różnice są już coraz mniejsze. Republikanie przyjmują jednak w większości narzuconą przez lewicę narrację ideologii „postępu”, popierają opiekuńczą rolę państwa socjalnego, jego mecenat nad kulturą, i tym podobne.

Centroprawica francuska nie stanowi politycznego monolitu. Znajdziemy w jej szeregach klasycznych liberałów gospodarczych, konserwatystów i chadeków. Jest nawet stowarzyszenie prawicowych homoseksualistów. Dominują jednak technokraci, których z socjalistami łączy ukończenie tej samej Krajowej Szkoły Administracji przygotowującej państwowe kadry. Kpiarze mówią, że o wyborze lewicy lub prawicy decyduje się tam na zajęciach.

 

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj
 
 
 

KOMENTARZE
 
Nick *:
 k
Twoja opinia *:
 
wyślij opinie