Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
06   LIPCA   2020 r.
Św. Marii Goretti, męczennicy
Bł. Marii Teresy Ledóchowskiej
Św. Marii Goretti, męczennicy
Bł. Marii Teresy Ledóchowskiej
Imieniny obchodzą:
Dominika, Łucja, Teresa
 
Polonia Christiana nr 53       TEMAT NUMERU: Wierność Kościołowi
José Antonio Ureta

Granice nauczania Kościoła

Granice nauczania Kościoła

Nie każde nauczanie hierarchów Kościoła jest nieomylne, a papież może głosić herezję – to stara prawda, dziś jednak niestety całkiem zapomniana.

 


Kościół Chrystusowy określają cztery przymiotniki: jeden, święty, powszechny i apostolski. Apostolskość Kościoła oznacza identyczność z Ciałem, które Chrystus ustanowił na fundamencie Apostołów. Rozumieć ją należy dwojako: pod względem doktryny – jak ostrzegał święty Paweł w Liście do Galatów: Gdyby wam kto głosił Ewangelię różną od tej, którą od nas otrzymaliście, niech będzie przeklęty! (Ga 1, 9); oraz pod względem sukcesji – poprzez którą misja i święcenia przekazane Apostołom przez Chrystusa będą trwać w osobach ich następców aż do końca świata.

Dla wypełnienia tej misji biskupi otrzymują pełnię sakramentu święceń (potestas ordinis), dającą im władzę uświęcania wiernych dzięki nadprzyrodzonej łasce. Władzę tę mogą dzielić z prezbiterami i diakonami. Ponadto biskupi otrzymują władzę prowadzenia pewnej części wiernych drogami ciążących na nich obowiązków i praktykowania dobrych uczynków (potestas jurisdictionis). Władza ta ma podwójny charakter. Z jednej strony papieżowi i biskupom nadano potestas regimini, dającą im nad wiernymi konieczną władzę legislacyjną, sądowniczą i administracyjną oraz możliwość stosowania przymusu. Równocześnie dysponują oni potestas magisterii, to jest władzą nauczania i nakładania na wiernych obowiązku wierzenia w to, co głosi Kościół.

 

 

Nieomylność Magisterium Kościoła


Nauczanie Kościoła jest całkowicie zależne od Bożego Objawienia, które można zdefiniować jako wolny akt Bożej łaski, poprzez który Bóg ujawnił się rodzajowi ludzkiemu po to, by człowiek wiedział o Jego istnieniu, istocie, woli i dziełach. Ta zależność Magisterium Kościoła od Bożego Objawienia została podkreślona przez naszego Pana, który powiedział Apostołom: Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel (…). Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus (Mt 23, 8–10). A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem (J 14, 26).

Nadprzyrodzona asystencja Ducha Świętego została udzielona Kościołowi w dwóch formach: charyzmacie natchnienia uprawniającym Apostołów i Ewangelistów do dodania do depozytu Objawienia nowych prawd (okres ten zakończył się wraz ze śmiercią ostatniego z Apostołów) oraz charyzmacie nieomylności pomagającym następcom świętego Piotra i Apostołów w strzeżeniu nienaruszalności depozytu wiary, w tłumaczeniu go i wskazywaniu właściwych sposobów stosowania go w życiu chrześcijańskim (ten rodzaj asystencji trwać będzie aż do końca świata).

Wspomagani nadprzyrodzoną pomocą papież i biskupi muszą realizować dwie misje związane z ich potestas magisterii. Po pierwsze, muszą być świadkami wiary (testes fidei), realizując w ten sposób nakaz Chrystusowy zawarty w dwóch fragmentach Nowego Testamentu: I rzekł do nich: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15) oraz Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz 1, 8).

 

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj
 
 
 

KOMENTARZE
 
Nick *:
 
Twoja opinia *:
 
wyślij opinie