Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
03   KWIETNIA   2020 r.
Św. Ryszarda, biskupa
Św. Sykstusa, papieża
Św. Ryszarda, biskupa
Św. Sykstusa, papieża

Pierwszy Piątek
Imieniny obchodzą:
Jakub, Pankracy
 
Polonia Christiana nr 56       FELIETONY
Grzegorz Braun

Liturgia pustych pudełek

Liturgia pustych pudełek

Zrazu rzecz wyglądała na niestosowny żart – w wykonaniu jakiegoś hakera‑szydercy, któremu udało się całkiem udatnie podrobić oficjalny komunikat Stolicy Apostolskiej, ale przy parodiowaniu egzaltacji ekumaniaków popadł w niesmaczną przesadę.

 

Natknąwszy się na to kuriozum, musiałem przeczytać dwakroć – za każdym razem sprawdzając adres strony: www.vatican.va – aby upewnić się, że właściwie odczytuję sens i nie mylę nadawcy ani adresata. Zresztą, gdybym nawet czegoś istotnie nie zrozumiał w anglojęzycznej „wersji międzynarodowej”, to przecież stosunkowo szybko otrzymałem oficjalny przekład: Pojednanie – miłość Chrystusa przynagla nas, z podtytułem: Materiały na tydzień modlitw o jedność chrześcijan 2017, opublikowany ze wspólnym „kopirajtem” Rady ds. Ekumenizmu Konferencji Episkopatu Polski i Polskiej Rady Ekumenicznej.

 

Ustęp, na który oczy otworzyły mi się najszerzej, zaczyna się od telegraficznej korepetycji z historii: W roku 1989 nastąpił upadek Muru Berlińskiego zapoczątkowany przez Ruch Modlitwy o Pokój w Niemieckiej Republice Demokratycznej (NRD, Niemcy Wschodnie). (…) Dlatego podział chrześcijan i pojednanie, którego poszukujemy, są symbolizowane przez budowę i burzenie muru. Po takim wstępie – skądinąd zdecydowanie przeceniającym inicjatywną rolę enerdowskiej koncesjonowanej opozycji w procesie tak zwanej transformacji ustrojowej w krajach bloku wschodniego – autorzy przechodzą do bezpośredniego instruktażu liturgicznego: Budowanie i burzenie muru – Podzieleni z naszej winy: po krótkim wprowadzeniu wybrane osoby budują mur. (…) W zależności od wielkości przestrzeni następujące materiały będą niezbędne do tego symbolicznego działania: dwanaście pudełek tej samej wielkości (na przykład pudełka po butach, skrzynki transportowe) pokryte papierem do pakowania, aby stały się „kamieniami”. Na przedniej stronie każdego z pudełek zostanie napisany „grzech” (brak miłości, nienawiść i pogarda, fałszywe oskarżenie, dyskryminacja, prześladowanie, niszczenie wspólnoty, nietolerancja, wojny religijne, odrzucenie, nadużycie władzy, izolacja, pycha).

 

A więc już nie pięć tajemnic Różańca Świętego, nie czternaście stacji Drogi Krzyżowej. Dziś grzesznym chrześcijanom zaleca się dwanaście pustych pudełek, na przykład po butach. Jak widać, z siedmiu starych dobrych grzechów głównych przydatna okazała się jedna tylko pycha. Generalnie mamy tu do czynienia z oryginalnym zestawem „grzechów” (zrazu ujętych w cudzysłów, ale potem już nie) – wykroczeń przeciwko ekumenizmowi. Czy to wyliczenie wzięto z jakiegoś nowego katechizmu, który przez przeoczenie nie został jeszcze promulgowany – czy z któregoś z sufitów w siedzibie którejś kongregacji bądź dykasterii?

 

Tego autorzy nie zdradzają – a nie poprzestając na innowacjach w treści nauczania, prezentują dalej obfitszą wynalazczość w formach celebracji: Po nazwaniu danego grzechu, kamień mu odpowiadający jest przynoszony w celu zbudowania muru. Po chwili ciszy osoba przynosząca kamień prosi o przebaczenie, na co zgromadzenie odpowiada: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Po przeczytaniu Słowa Bożego i kazaniu następuje modlitwa o pojednanie. Podczas gdy mur jest demontowany, a kamienie układane w kształcie krzyża, śpiewana jest stosowna pieśń pojednania. Co może być uznane za „stosowne” w takim kontekście – tego autorzy nie przesądzają. Czemuż by więc nie zespołowe All You Need Is Love Beatlesów albo solowe Imagine Lennona…?


Dalsza część dokumentu zawiera szczegółową „rozpiskę” wezwań celebransa (tu zwanego prowadzącym) i odpowiedzi wiernych (komu, czemu wiernych? – trudno dociec ściśle – więc słuszna intuicja podpowiedziała autorom określenie: wszyscy). Liturgia rozpisana w takim duchu i stylu na siedem kolejnych dni modlitw ekumenicznych wywiera istotnie wrażenie przemożne – przez autorów raczej niezamierzone. Mianowicie: wrażenie żenującego kiczu i pomimo wszystko zaskakującego ubóstwa intelektualnego (o duchowości nie mówiąc, aby samemu nie być sądzonym). Akcja z pudełkami budzi, owszem, skojarzenia na poziomie rocznicowej akademii wyreżyserowanej przez tryskającą pomysłami polonistkę dorabiającą zajęciami z „etyki” i/lub WOS...



TO TYLKO FRAGMENT TEKSTU. CAŁOŚĆ DO PRZECZYTANIA TYLKO W 56 NR. MAGAZYNU "POLONIA CHRISTIANA".






Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj
 
 
 

KOMENTARZE
 
Nick *:
 k
Twoja opinia *:
 
wyślij opinie