Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
08   KWIETNIA   2020 r.
Św. Dionizego z Koryntu
Św. Waltera, opata
Św. Dionizego z Koryntu
Św. Waltera, opata
Imieniny obchodzą:
Emma, Julia, Seweryn
 
Polonia Christiana nr 16       PRAWDA, DOBRO, PIĘKNO
Grzegorz Kucharczyk

Przeciw mitom i buntom

Przeciw mitom i buntom

Był jednym z największych intelektualistów katolickich minionego stulecia. Papież Pius XII nazywał go Doktorem Kościoła XX wieku, Hitler ogłosił wrogiem numer jeden narodowego socjalizmu, dla Benedykta XVI zaś Dietrich von Hildebrand – bo o nim wszak mowa – to jedna z najwybitniejszych postaci naszych czasów.

Dietrich von Hildebrand (1889-1977) nie urodził się katolikiem, lecz świadomie w wieku dojrzałym wybrał rzymską wiarę. Jak sam przyznawał, jednym z wydarzeń, które odegrały kluczową rolę w wyruszeniu przezeń ku bramom Rzymu, była znajomość z twórcą fenomenologii, Maxem Schelerem, którego spotkał podczas studiów filozoficznych na monachijskim uniwersytecie. W roku 1914 Dietrich von Hildebrand wstąpił na łono Kościoła katolickiego.

W latach 1918-1933 von Hildebrand – jeden z najzdolniejszych uczniów Edmunda Husserla – wspinał się po kolejnych szczeblach akademickiej kariery (w roku 1924 został profesorem na swej macierzystej uczelni). Lata owe to również okres dojrzewania katolickiego myśliciela. Nie bez znaczenia była tu nawiązana wówczas bliska znajomość z papieskim nuncjuszem w Niemczech, arcybiskupem Eugenio Pacellim. Długie rozmowy z przyszłym papieżem Piusem XII z pewnością nie pozostały bez wpływu na twórczość niemieckiego filozofa. Przełom lat dwudziestych i trzydziestych przyniósł kilka fundamentalnych prac Hildebranda dotyczących etyki, metafizyki i liturgii: W obronie czystości (1927), Metafizyka wspólnoty (1930) oraz Liturgia i osobowość (1933).

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj