Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
27   PAŹDZIERNIKA   2020 r.
Św. Frumencjusza z Aksum
Św. Sabiny, męczennicy
Św. Frumencjusza z Aksum
Św. Sabiny, męczennicy
Imieniny obchodzą:
Sabina, Iwona
 
Polonia Christiana nr 35       ŚWIAT Z INNEJ STRONY
Dominika Krupińska

Tygiel narodów i religii

Tygiel narodów i religii
14 sierpnia rzymscy katolicy Zakarpacia świętowali dwudziestolecie ustanowienia tam przez Ojca Świętego Jana Pawła II administracji kościelnej. Życie religijne na tych terenach szybko się odradza po okresie sowieckiego terroru, promieniując na całe państwo ukraińskie.

Dominika Krupińska


– Urodziłem się w Austro‑Węgrzech, potem mieszkałem w Czechosłowacji, potem na Ukrainie Karpackiej, potem na Węgrzech, potem w Związku Radzieckim, a teraz na Ukrainie – opowiadał pewien stary człowiek.

– To gdzie wyście, dziadku, tak jeździli? – pytali słuchacze.

– A nigdzie. Całe życie mieszkam w Mukaczewie.

Powyższa anegdota znakomicie oddaje dwudziestowieczne losy fascynującego regionu, który przez wieki pozostawał mieszanką narodów i religii. Chociaż poniósł ciężkie straty w czasach totalitarnych reżimów, ocalił jednak to, co na Spiszu, Podolu i Wołyniu bezpowrotnie odeszło w przeszłość: wielokulturowość. Ocalił także silną wiarę religijną. Z górujących nad Równiną Zakarpacką wulkanicznych i fliszowych wzgórz widać niezliczone wieże kościołów, często po kilka w każdej wsi (odpowiednio do liczby wyznań); Zakarpacie stanowi też rezerwuar powołań dla całego państwa – nie tylko dla Kościoła rzymskokatolickiego, lecz także greckokatolickiego i dla Cerkwi, mimo że są to wyznania na Ukrainie dominujące.

Ziemia przechodnia

Historia Zakarpacia (znanego też pod inną nazwą: Rusi Zakarpackiej) jako regionu zaczęła się w końcu IX wieku, gdy na zajmowane przez Słowian i Bułgarów obszary Niziny Panońskiej wlały się przez Przełęcz Werecką – najniższe obniżenie w tej części łuku Karpat – tysiące osadników węgierskich pod wodzą księcia Arpada wędrujących z okolic Uralu w poszukiwaniu żyznych i korzystnych klimatycznie terenów. Od tej pory ziemie te przez tysiąc lat wchodziły w skład Korony Węgierskiej, dzieląc losy całego państwa. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej przydzielono je Czechosłowacji (poza niewielką częścią włączoną do Rumunii), a po wojnie drugiej – po kilkuletniej aneksji węgierskiej rozpoczętej wkrótce po traktacie monachijskim i zakończonej wkroczeniem Armii Czerwonej w październiku 1944 roku – Czechosłowacja „przekazała” je Związkowi Sowieckiemu.

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj