Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
10   KWIETNIA   2020 r.
Św. Fulberta, biskupa
Św. Michała de Sanctis
Św. Fulberta, biskupa
Św. Michała de Sanctis
Wielki Piątek
Imieniny obchodzą:
Makary, Michał
 
Polonia Christiana nr 6       Dziedzictwo Europy
Jan Tarnawa

Wschodni przyczółek zachodniej Christianitatis

Wschodni przyczółek zachodniej Christianitatis
Tallin to miasto, które całą swą niegdysiejszą potęgę i współczesną atrakcyjność zawdzięcza średniowiecznej Christianitas. Dzięki dawnym gospodarzom miasta – Duńczykom, Niemcom, Szwedom, czujemy się tam jak w domu. Aż dziw bierze, że nie zmieniły tego niemal trzy wieki rosyjskich, a później sowieckich rządów.

Choć osada kupiecka istniała tu już w X wieku, a pierwsi zbudowali tu zamek Finowie, miasto swoją obecną nazwę zawdzięcza Duńczykom. W 1219 r. duński król Waldemar II wyprawił się przeciw Estom, przy okazji zdobywając fiński zamek Lindanisa i burząc go. Na jego miejscu zbudowano nowy zamek, a później założono miasto, które przez Duńczyków nazwane zostało Rewal. To właśnie pod tą nazwą znano je na świecie aż do XX wieku, choć pośród Estów zyskało sobie miano Tallin, od słów taani linn (duńskie miasto).

Miasto istotnie zasłużyło na tę nazwę, bo należało do Danii (z krótką przerwą) aż do 1346 roku, kiedy to wraz z całą Estonią trafiło w ręce inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego (wcześniej Kawalerów Mieczowych). Duńczycy rozpoczęli budowę murów miejskich Rewalu liczących 2,5 kilometra długości (jedne z najdłuższych w Europie), zaś Krzyżacy dokończyli ją i przebudowali zamek na wzgórzu Toompea. To właśnie na wieki XIII i XIV przypada okres największego rozkwitu miasta. Ulokowane ponownie na prawie lubeckim, zostało członkiem Hanzy, stając się jednym z najważniejszych w tej części Bałtyku ośrodków tego wielkiego i zamożnego zrzeszenia miast.
 

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj