Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
07   KWIETNIA   2020 r.
Św. Jana Chrzciciela de la Salle
Św. Jana Chrzciciela de la Salle
Imieniny obchodzą:
Donat, Herman, Klara, Rufin
 
Polonia Christiana nr 11       Święci i bohaterowie
Plinio Maria Solimeo

Wzór wojownika i chrześcijanina

Wzór wojownika i chrześcijanina

Legenda średniowiecza, postać, którą opiewały rycerskie gestae, wpisana w poczet Dziewięciu Dzielnych obok Aleksandra Wielkiego, Juliusza Cezara, Jozuego, Dawida, Judy Machabeusza, Króla Artura i Karola Wielkiego. Bohater epickiego poematu Jerozolima Wyzwolona Torquata Tassa, w wagnerowskiej operze Lohengrin – Rycerz Łabędzia, duch w niebie Marsa ukazany przez Dantego na kartach Boskiej komedii. Jaki naprawdę był Gotfryd de Bouillon?

Gotfryd był synem Eustachego, hrabiego Boulogne oraz uważanej we Francji za świętą – Idy d’Ardenne, córki Gotfryda Brodatego, księcia Dolnej Lotaryngii i właściciela dóbr Bouillon. Wywodził się z rodziny o bardzo starych korzeniach, za swego przodka podającej Karola Wielkiego.

Według Wilhelma z Tyru, kronikarza opisującego dzieje Królestwa Jerozolimskiego pod koniec XII wieku, Gotfryd był ogólnie poważany, uczciwy, dzielny, łagodny, czysty, religijny, humanitarny, pięknego wyglądu i wysokiej postury, o rudych włosach. Zgadza się z tym inny kronikarz, Robert Mnich stwierdzając, iż Gotfryd był doskonałym wzorem chrześcijańskiego rycerza. Wysokiej postury, o miłym wyglądzie i manierach tak uprzejmych, iż wydawał się on bardziej mnichem niż wojownikiem. Jednakowoż uważano go za równie dobrego wojownika, co gorliwego chrześcijanina, a jego siła fizyczna była wręcz przysłowiowa: kroniki powiadają, że kiedyś jednym cięciem miecza przepołowił wzdłuż arabskiego wojownika.

Po wuju, Gotfrydzie III Garbatym (zamordowanym w roku 1076) odziedziczył Gotfryd hrabstwo Verdun, markizat Anvers i księstwo Dolnej Lotaryngii. Ten ostatni tytuł odebrał mu jednak Henryk IV, król niemiecki i jego senior, chcąc go utrzymać wyłącznie dla królewskiego rodu. Kiedy jednak Gotfryd wsparł późniejszego cesarza przeciw Rudolfowi Szwabskiemu w bitwie nad Białą Elsterą w roku 1080, poparł go w sporze z papieżem Grzegorzem VII o inwestyturę i pomógł mu w zdobyciu Rzymu w roku 1084, Henryk IV w roku 1087 przyznał mu w końcu tytuł księcia Dolnej Lotaryngii.

Jak podają niektórzy autorzy, to pragnienie pokuty za grzech wystąpienia przeciw papieżowi sprawiło, iż Gotfryd odpowiedział na apel Urbana II jako jeden z pierwszych, podejmując krzyż w roku 1096 wraz z dwoma braćmi ­Baldwinem i Eustachym.

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj