Przeglądasz wersję mobilną portalu. Chcesz wrócić do desktopowej? Kliknij tutaj
DZISIAJ JEST
SOBOTA 24 PAŹDZIERNIKA
Św. Antoniego Marii Clareta
Bł. Jana Balickiego
Św. Antoniego Marii Clareta
Bł. Jana Balickiego
Imieniny obchodzą:
Antoni, Rafał, Marcin
 

Zginął za wiarę rozszarpany przez zwierzęta. Dziś wspominamy św. Ignacego Antiocheńskiego

Data publikacji: 2020-10-17 06:00
Data aktualizacji: 2020-10-19 10:10:00
RELIGIA
anonimous, Public domain, via Wikimedia Commons

Dziś Kościół wspomina wielkiego świętego, męczennika i ojca Kościoła – świętego Ignacego Antiocheńskiego – który zginął za wiarę w Rzymie rozszarpany przez zwierzęta. To święty biskup epoki pierwszych chrześcijan, uczący żarliwej miłości Boga i chrześcijańskiego życia. Równocześnie, to także świadek wiary Kościoła i wiary w Kościół, zachowywane i bronionej przez wszystkie wieku.

 

Chrześcijańska legenda podaje, że Ignacy miał być dzieckiem postawionym przez Chrystusa przed Jego uczniami, świadkiem słów „Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego. Kto się uniży, jak to dziecko, ten jest największy w Królestwie Niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mt 18, 1-4). Choć wydaje się to wątpliwe, to całym swym życiem, służbą i nauczaniem dał świadectwo Ewangelii Chrystusowej i wierze otrzymanej od apostołów.

 

Święty Ignacy wiernym przedstawiał się jako „Teofor”, „noszący” – głoszący – Boga. Wiemy, że był jednym z pierwszych (drugim bądź trzecim, w zależności od podania) biskupów Antiochii, znaczącego miasta na mapie ówczesnego imperium. Sukcesję apostolską otrzymał od świętego Piotra lub (jak wskazują inni) od świętego Pawła. Był równie wytrwały w prześladowaniach, co i stanowczy w obronie prawdziwej wiary przed herezją. Gorliwie zwalczał błędy doketystów kwestionujących wcielenie Słowa Bożego, jak i błędy judaizantów.

 

W ten oto sposób życie i duchowość św. Ignacego przedstawił Benedykt XVI w trakcie audiencji generalnej z 14 marca 2007 roku: Jak wiemy z Dziejów Apostolskich, właśnie w Antiochii powstała żywa wspólnota chrześcijańska; jej pierwszym biskupem był apostoł Piotr — jak podaje tradycja — i tam «po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami» (Dz 11, 26). Historyk z IV w. Euzebiusz z Cezarei poświęca cały rozdział swojej Historii Kościoła życiu i pismom Ignacego (3, 36). «Z Syrii — pisze — Ignacy został wysłany do Rzymu, gdzie miał być rzucony na pożarcie dzikim zwierzętom z powodu świadectwa, jakie złożył Chrystusowi. Gdy surowo strzeżony przez strażników (których w swoim Liście do Rzymian, 5, 1, nazywa „dziesięcioma lampartami”) odbywał swą podróż przez Azję, w poszczególnych miastach, w których się zatrzymywał, kazaniami i przestrogami umacniał Kościoły; napominał zwłaszcza bardzo gorąco, by strzec się herezji, które zaczynały mnożyć się w tamtych czasach, i zalecał, by nie oddalać się od tradycji apostolskiej». Pierwszym etapem drogi Ignacego do męczeństwa było miasto Smyrna, gdzie biskupem był Polikarp, uczeń św. Jana. Tam Ignacy napisał cztery listy: do Kościołów w Efezie, w Magnezji, w Tralli i w Rzymie. «Ze Smyrny — pisze dalej Euzebiusz — Ignacy dotarł do Troady i stamtąd wysłał nowe listy»: do Kościołów — w Filadelfii i Smyrnie, oraz do biskupa Polikarpa. W ten sposób Euzebiusz uzupełnia spis listów Kościoła I w., które się zachowały jako cenny skarb. Gdy czyta się te teksty, wyczuwa się świeżość wiary pokolenia, które znało apostołów. Wyczuwa się również w tych listach żarliwą miłość świętego. I wreszcie z Troady męczennik dotarł do Rzymu, gdzie w amfiteatrze Flawiuszów został rzucony dzikim zwierzętom na pożarcie.

 

Żaden z Ojców Kościoła nie wyraził z taką mocą jak Ignacy pragnienia, by zjednoczyć się z Chrystusem i żyć w Nim. (…) W rzeczywistości u Ignacego zbiegają się dwa «nurty» duchowe: Pawłowe dążenie do zjednoczenia z Chrystusem oraz Janowa koncentracja na życiu w Nim. Obydwa te nurty prowadzą do naśladowania Chrystusa, wielokrotnie określanego przez Ignacego jako «mój» lub «nasz Bóg». Dlatego Ignacy błaga chrześcijan w Rzymie, by nie sprzeciwiali się jego męczeństwu, ponieważ z niecierpliwością czeka, by «złączyć się z Jezusem Chrystusem». I wyjaśnia: «Więcej sobie cenię śmierć w Chrystusie Jezusie niż największe ziemskie królowanie. Szukam tylko Tego, który za nas umarł; pragnę tylko Tego, który dla nas zmartwychwstał. (...) pozwólcie mi naśladować Mękę Boga mojego» (List do Rzymian, 5-6; w: Antologia literatury patrystycznej, tłum. ks. Marian Michalski, Warszawa 1975, s. 26).

 

Czego dokładnie uczy nas święty Ignacy Antiocheński?

  1. Prawdziwości Wcielenia. Jezus Chrystus był prawdziwie Bogiem i człowiekiem, narodził się z Dziewicy Maryi
  2. Kościół jest ustanowioną przez Boga społecznością doskonałą, mającą za cel zbawienie dusz.
  3. Kościół jest jeden, święty, powszechny (katolicki) i apostolski.
  4. Wierni powinni słuchać jedynie prawdziwej nauki, nie przyjmując słów tych, którzy choć o Bogu mówią, to postępują w sposób niegodny nauki Bożej. Zadają oni bowiem „rany”, które „wyleczyć trudno”.
  5. Hierarchia kościelna ustanowiona została przez samego Chrystusa, składa się z biskupów, prezbiterów i diakonów. Biskupstwo jest czymś różnym od prezbiteratu
  6. Wiary w Eucharystię jako Ciało Pańskie
  7. Wartości modlitwy wspólnotowej i uczestnictwa w sprawowaniu Mszy świętej
  8. Religijnego charakteru małżeństwa i wartości dziewictwa
  9. Wierności Bogu i pragnienia zjednoczenia z Nim

 

Jak możemy się domyślić, „reformatorzy” XVI wieku (i późniejsi) dyskredytowali i zwalczali świadectwo św. Ignacego Antiocheńskiego, nie zgadzało się bowiem z ich koncepcjami wiary i „Kościoła”. W sposób szczególny listy Ignacego zwalczał Kalwin, posuwając się do kompromitującej wręcz zapalczywości i odrzucania wszystkich zachowanych listów, nawet tych, których autentyczność nie była przedmiotem dyskusji czy kontrowersji. Świadectwo wiary Ignacego „Teofora” – i fakt, że była to nauka przyjmowana, podzielana i wyznawana – po dziś dzień stanowi problem dla grup twierdzących, że wyznają wiarę „pierwszych chrześcijan”. Dla przykładu, z tego właśnie powodu Świadkowie Jehowy nie poświęcają św. Ignacemu uwagi, woląc milczeć o nim i jego listach, skoro przeczą głoszonej przez nich doktrynie.

 

Warto poznać życie i pisma tego wielkiego męczennika, którego imię jest wymieniane w Kanonie Rzymskim. Warto sięgnąć po polskie (współczesne) przekłady „Listów” Ignacego, sięgając na przykład do pracy „Świadkowie naszej tradycji. Pisma Ojców Kościoła”. Istnieje także przekład z lat 20-tych (zdigitalizowany, dostępny w Internecie) autorstwa biskupa Lisieckiego oraz tłumaczenie biskupa Borowskiego z roku 1897 („Pisma mężów apostolskich Klemensa Rzymskiego, Ignacego i Polikarpa Biskupów”).

 

msf

 

 
 
 
 
 
 
 
drukuj
 
 
 
KOMENTARZE
 
Nick *:
 
Twoja opinia *:
 
wyślij opinie

Regulamin forum portalu PCh24.pl:

1) Na forum nie wolno umieszczać komentarzy które:

- promują zachowania dewiacyjne, sprzeczne z prawem naturalnym;

- obrażają wiarę katolicką i Kościół katolicki;

- zawierają wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.);

- zawierają informacje obarczające niesprawdzonymi zarzutami inne osoby (art. 23 Kodeksu cywilnego);

- przyczyniają się do łamania praw autorskich (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r.);

- zawierają linki i adresy do stron WWW, dane osobowe, teleadresowe lub adresy mailowe

- są reklamami lub spamem (nie mają nic wspólnego z komentowanym artykułem)

- są bezpośrednimi, brutalnymi atakami na interlokutorów lub nawołują do agresji wobec nich

- są niestosowne w kontekście informacji o śmierci osoby publicznej bądź prywatnej

- zawierają uwagi skierowane do redakcji PCh24.pl. (za te ostatnie jesteśmy bardzo wdzięczni, prosimy jednak o kontakt mailowy, tylko wówczas mamy bowiem pewność, że trafią one do osób odpowiedzialnych za treść serwisu).

2) Wszystkie komentarze naruszające pkt. 1 niniejszego Regulaminu będą usuwane przez moderatora